Belki Son

Ruzgarli bir yaz aksamustusu, terasta is ile alakali bir grup insan mangal partisinde ben iceride zorla baglanilan internet basinda birine diyorum ki: "mazhar alanson' un yeni albumunu dinledin mi?" . Ah o anki heyecanimi gorseniz. Yemek boyunca onlarca kez girip kontrol ediyorum e - postalarimi, acaba cevap gelmis midir diye. Sene 2002. Tam 6 sene evvel.

Sonra baska bir yerde, kisin ayazi, kampusun ici daha da ayaz, karli bir yolda yuruyoruz. Elimde birinin eli. Bana diyor ki: "sapkani tak, usuyeceksin". Ne guzel bir his, birinin seni dusunmesi. Kalbim pir pir yine.

Birkac zaman sonra, bir mayis aksami. Sanki mevsim yazmis gibi gittigim bir konser ve kavalyem babam. O kadar usuyorum ki kendimi kapali bir mekana atiyorum. O an yeni biri giriyor hayatima, buyuk bir hata. Ama hata oldugunu anlayana kadar hersey cok iyiymis gibi gidiyor. En azindan bana oyle hissettiriyor. 

Sonra ama hemen sonrasinda beyaz gomlekli biri geciyor. Yanimda Buyuk Hata, kalbim beyaz gomlekle takilip ucup gidiyor. Ve upuzun zaman sonrasi. Fakat hatirlayamiyorum. Neydi olan biten? Cok mu zaman gecti acaba. Yoksa cok mu sey oldu. Ben neden hatirlamiyorum. Hicbirseyi, hem de hicbirseyi.

Bu sabah ise giderken dusundum durdum. Ne kadar cok isim geldi aklima ve ne kadar cok yuz. Ben ne kadar cok sevebildim herkesi. Kalbim ne kadar buyukmus meger. Peki neden durup baktigimda bu kadar uzgun gorunuyorum. 

Ben uzgun degilim. Ben sevmek uzerine kuruluyum. Ben sevmek icin varim. Ben sevmek istiyorum. Buna kalbim cok acik. Yasanan her ne olursa olsun sevmek cok keyifli. Sonu iyi olabilir ya da kotu. Hissedilen duygularin tarifi yok. Benim icin yok. Ben her yasadigimda ayni hazzi aliyorum. Ben cok acigim. Ben cok asigim. Ben sevmek icin geldim. Benim gorevim bu:)

Uzgun degilim. Dargin da..